آثار

کوک، هم توصیف است هم ترمیم: سرهای لحافی، منجوق و مخمل، جایی که چهره‌ی کشیده‌شده به چهره‌ای دوخته بدل می‌شود.

بسیاری از پیکره‌ها در هوا آویخته‌اند. دست‌نوشته‌ها، منجوق‌ها و کوک‌های پیدا روی سطح می‌مانند، مثل یادداشت‌هایی روی پوست.

وصله، سیم و نخ به ریشه، گلدان و لانه بدل می‌شوند: کارهایی درباره‌ی خانه و آنچه همچنان رشد می‌کند.

گل، نهال و لانه، دوخته از نوارهای پارچه روی سیم.

فروغ مجسمه‌های نرم و گیاهان پارچه‌ای را بیرون می‌برد، به ساحل، جنگل و جاده، و از ایستادنشان در جهان فیلم می‌گیرد. همه بدون عنوان‌اند و در ۱۴۰۳ در اطراف رشت ساخته شده‌اند.

پاستل روغنی روی مقوا، کشیده و سپس با ناخن خراشیده. آینه‌ها، ایزدبانوان، فروید و خود.

فروغ از پاییز ۱۴۰۰ ده‌ها چهره کشید با چشم‌های درشت و ترسیده و پوستی پر از خط. روشش همیشه یکی بود: اول مداد، بعد خط‌های راپید، بعد رنگ.

باز هم چهره، این بار در گل و نخ.